over LAMSOREN en LAMSOREN

 

 

Er zijn 2 plantensoorten die in naam met elkaar verward worden en waarvan de ene eetbaar is en de andere niet. Ik hoopte in mijn dwalen op de slufter te Texel naast elkaar de bloei van beiden in beeld vast te leggen. Wel, echte lamsoren genoeg. Massaal, zo ver als de horizon. Maar die andere zogenoemde lamsoor, pfffff dat bleek een naald in een hooiberg. Met een enorme dosis toevalsgeluk vond ik er eentje! Een enkele tussen 1000-en echte lamshoren!

 

 

Maarre, wie is nu wie?

De eetbare soort heet officieel zulte – syn. zeeaster (Aster tripolium). Wanneer zulte bloeit, is zulte gemakkelijke te onderscheiden aan de bloemvorm die kenmerkend is voor een plant in de composietenfamilie, de familie waarin zulte huist. Het bloemhoofdje van een composiet is opgebouwd uit lintbloempjes en/of buisbloempjes. In het geval van zulte heeft het bloemhoofdje een hartje van gele buisbloempjes omkranst door lila lintbloempjes. De naamsverwarring zit erin dat het eetbare blad van zulte in de winkel aangeboden wordt onder de naam lamsoren. Maar het zijn dus geen echte lamsoren!

 

 

De echte lamsoor (Limonium vulgare) huist in een totaal andere familie en is niet eetbaar. Dat het een andere plantensoort betreft is duidelijk zichtbaar tijdens de bloei; de bloemen betreffen duidelijk geen composiet.

 

 

Niet alleen in naamgeving worden beide soorten met elkaar verwisseld. Ze groeien ook nog eens in dezelfde biotoop: natte zilte gronden. En om het nog makkelijker te maken: wanneer de planten niet bloeien is de bladvorm sterk identiek! Ha : ) het blad van beiden soorten lijken op de oortjes van een lam.

 

 

Hoe onderscheid je beide soorten nu van elkaar wanneer je de bladeren van de eetbare soort wilt gaan plukken? Want dat doe je vóór de bloei. Het onderscheiden is als eerste een praktijkervaring: ontwikkelen van vingergevoel om het verschil in textuur van blad waar te nemen. Het blad van zulte voelt mals, glad en knapperig tussen de vingers. Het blad van de echte, en dus niet eetbare, lamsoor voelt leerachtig stug. Wanneer je naar de bladpunt kijkt valt een 2e verschil op: de bladpunt van de echte lamsoor heeft een stekelpunt.

© Marion de Kort